Instrumenty polskiej polityki pieniężnej

Instrumenty polskiej polityki pieniężnej

Podstawowy cel polityki pieniężnej polega na utrzymaniu stabilnego poziomu cen. Jest to możliwe dzięki zachowaniu równowagi między popytem a podażą. Do realizacji tego istotnego zadania Narodowy Bank Polski wykorzystuje trzy rodzaje instrumentów finansowych. Rezerwy obowiązkowe to część depozytów, które banki komercyjne muszą odprowadzać do centralnego na swój bieżący rachunek. Ten środek służy przede wszystkim do regulowania wielkości podaży pieniądza. Ponadto rezerwy obowiązkowe umiejętnie łagodzą wpływ, jaki wywierają bieżące zmiany płynności sektora finansowego na stopy procentowe. Obecnie stopa tego instrumentu na polskim rynku wynosi 3,5%. Operacje depozytowo-kredytowe są prowadzone między bankiem centralnym a bankami komercyjnymi. W ich ramach można wyróżnić jednodniowe depozyty w banku centralnym, kredyty lombardowe i kredyty dyskontowe. Operacje otwartego rynku polegają na warunkowym zakupie lub warunkowej sprzedaży papierów wartościowych przez bank centralny. Zalicza się do nich operacje repo i operacje reverse repo. Te pierwsze to działania podejmowane w ramach warunkowego odkupu, które zwiększają płynność systemu bankowego. Drugi rodzaj operacji polega na warunkowej sprzedaży i wyraźnie zmniejsza płynność polskiego sektora bankowego. Stopa referencyjna obecnie utrzymuje się na poziomie 4%.